امروز ایرانم شبیه مادری‌ست که در خانه‌ی خودش زخم می‌خورد؛ مادری که فرزندان ناخلفش سفره‌اش را غارت می‌کنند و بیگانگانی که پشت در ایستاده‌اند و با لبخند، سهم‌شان را می‌شمارند. وطنم را می‌بینم که نه در میدان جنگ، بلکه در اتاق‌های تاریک و پشت واژه‌های فریبنده، آرام‌آرام فرسوده می‌شود؛ مثل درختی که ریشه‌هایش را از درون می‌زنند و سایه‌اش را از بیرون می‌خواهند.